Άνοιξες την πόρτα... περπάτησα το καθιστικό... χαιρετισμός.
Όλα τα νέα τα πάντα τόσο γνώριμα μπροστά μας.
Εσύ ρωτάς, εγώ απαντώ.. τα ίδια πράγματα.
Στη ζωή κερδίζει αυτός που πιστεύει...
Κάθισαμε.. δίπλα - δίπλα. Σε χώρεσα στη μισή μου αγκαλιά και αναρωτήθηκα ακόμα μια φορά
πως μπορείς και χωράς ολόκληρη εκεί μέσα.
Κάτι άσχετα συζητούσαμε όταν ξαναφάνηκαν τα σημάδια... αυτά τα σημάδια της ψυχής.. αυτά
τα ίδια σημάδια που δεν σβήνουν με αγωγές και θεραπείες.. αυτά που πια δεν είναι καν πληγές..
δεν έχουν σχήμα και προσδιορισμό... αλλά υπάρχουν.. και βγαίνουν μόνα στην τρεχάλα μέσα στο
κεφάλι σου και σε ταλαιπωρούν και σε αναγκάζουν..!
Για όλα φταίνε τα σημάδια... ή μήπως να πω τα στίγματα;
Είναι μεγάλη ιστορία να ξέρεις πότε πρέπει να φύγεις από μια επίσκεψη.
Πότε πρέπει να σταματήσεις μια παράσταση.. πότε πρέπει να ξυπνήσεις από ένα όνειρο.. ή από ένα εφιάλτη..!
Ξαπλώνω και νιώθω ότι πέφτω... πέφτω και τραντάζομαι στον ύπνο μου.. και ξυπνώ.. λίγο ιδρωμένος, λίγο τρομαγμένος... κοιτάζω δίπλα.. κοιμάσαι! Αν σηκωθώ θα σε ξυπνήσω. Θα με ρωτήσεις τι έγινε και δεν θα ξέρω να
σου πω τί..πο..τα..
Λίγο νερό θέλω μόνο.. να ξεπλύνω το στεγνό μου το στόμα.. και θα γυρίσω από την άλλη μεριά.. Έτσι μέχρι σήμερα..!
Όμως για κάθε δρόμο υπάρχει και ένας χάρτης και για κάθε κόμπο υπάρχει και ένα μαχαίρι..
και τα στίγματα μπαίνουν πάνω στους χάρτες και φτιάχνουν προορισμούς, ζωές ολόκληρες και ιστορίες..!
Θα φύγω τώρα..! Νιώθω πως σε αυτό το ταξίδι μεγάλωσα λίγο ακόμα και έμαθα κάτι από το τίποτα της γνώσης.
Μόνο για ένα λυπάμαι τώρα που κλείνω την πόρτα...για ένα που κατάλαβα...
Η αγάπη σε ένα χάρτη με στίγματα ούτε να σβήσει ούτε να σκίσει μπορεί.. μόνο να καμουφλάρει...
Γιώργος Σαμπάνης
Υπέροχος όπως πάντα! Γράφεις τόσο μέσα από την ψυχή σου. Συνέχισε έτσι, σε στηρίζουμε και θα συνεχίσουμε να σε στηρίζουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝικας τους φοβους σου και προχωράς..
ΑπάντησηΔιαγραφήτο συναισθημα που αποπνέει σε εσένα το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να είναι αφορμή για κάποιο τραγούδι με τον τίτλο αυτό.. "Στίγματα".
Εσύ ξέρεις καλύτερα βέβαια!
Αξίζεις την αγάπη μας!
Τέλειο εσύ γράφεις πιο καλά από μένα εύχομαι να σε φτάσω!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκείνη τη μέρα το βλέμμα σου έφευγε...Σαν κάτι να αποζητούσες.Φαινόταν ότι υπήρχαν στίγματα που σε ταλαιπωρούσαν.Ήθελες να φύγεις μακριά τους,να κρυφτείς,να αναπνεύσεις.Όμως δεν το έκανες...Χαίρομαι τελικά που βρήκες τη δύναμη να πάρεις το μαχαίρι και να κόψεις τα δεσμά.Θέλει θάρρος και αυτογνωσία.Να είσαι πάντα ευτυχισμένος.Αυτό είναι που μετρά.Να βρεις χάρτες καθαρούς από στίγματα.Χάρτες ίδιας κλίμακας με τους δικούς σου.Χάρτες που δε θα χρειάζονται κανένα συναίσθημα ώστε να σε κάνουν να μη δεις τη σκόνη τους.
ΑπάντησηΔιαγραφή"Φυλακή τα παλιά...Κι η ζήλεια...Μοναξιά...."
Ότι περιγράφεις μου είναι πολύ γνώριμο...
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιώργο γερά! Οι συμμαθητές σου σε υποστηρίζουν πάντα!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι μεγάλη ιστορία να ξέρεις πότε πρέπει να φύγεις από μια επίσκεψη.
ΔιαγραφήΠότε πρέπει να σταματήσεις μια παράσταση.. πότε πρέπει να ξυπνήσεις από ένα όνειρο.. ή από ένα εφιάλτη..!
Ζούμε σ' έναν κόσμο που έχει πόνο, κόμπους, τεθλασμένες, σκαληνά σπαρακτικά ανισόπλευρα..., έχει όμως και περάσματα, συζεύξεις, συνθέσεις, συμφωνίες, αναπνοές, ροές, μεταβάσεις... Eύχομαι για σένα να έχεις στο μέλλον επιτυχή μετάβαση στην αγάπη και όμορφες συνθέσεις.
Κατερίνα.
Πολύ ωραίο!!!! Πάντα θαύμαζα τις συνθέσεις σου!!!! Τώρα και τις ιστορίες σου!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήMarie
Η αγάπη σε ένα χάρτη με στίγματα ούτε να σβήσει ούτε να σκίσει μπορεί.. μόνο να καμουφλάρει... Καιρο ειχα να διαβασω κατι τοσο ομορφο....Αυτη την προταση την κρατω!
ΑπάντησηΔιαγραφή