Μεταξύ Μας...

Ακούω και ξανακούω...

- Στη ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα...

Η ευτυχία δεν χαρίζεται... αποχτιέται και πρέπει να φτύσεις αίμα... ένας καθημερινός πόλεμος με τις ανάγκες του μυαλού και του κορμιού... μέχρι να τα σβήσεις όλα και να μείνουν τα τελείως απαραίτητα.. εκείνα που δεν μπορείς να αναιρέσεις 

από πάνω σου όπως δεν μπορείς να αφαιρέσεις το δέρμα σου, όπως δεν μπορείς να σταματήσεις την αναπνοή σου..!

Όταν λοιπόν κάνεις τη μεγάλη σούμα με τα αναγκαία.. ρίξε και μια προσευχή να υπάρχει... πες Άγιε βόηθα με να μη ξέχασα καμία ουσία.. να μην έβαλα κανένα σημείο στίξης στη ζωή μου.. να μην φοβήθηκα τον πόλεμο... 

γιατί όσο άγριος και να είναι.. ο βάλτος της ανυπαρξίας είναι η κόλαση η επι της γης!

Και να που εκεί που τα έχεις όλα στοιβάξει στη βαλίτσα σου μαζί με τις προσευχές και τα αμήν σου.. σου την καρφώνει ο έρωτας.. και ξαφνικά να σου το τίποτα και το πάντα...

- Παρακαλώ????? Μην ενοχλείτε .. παρακαλώ.. δώσαμε!!!!

Στην περίπτωση αυτή δεν πρέπει απλώς να βγείς από το λαβύρινθο.. όχι... στην περίπτωση αυτή πρέπει να τον διαχειριστείς το λαβύρινθο.. να μάθεις κάθε κατατόπι λες και είναι η ατομική σου επιχείρηση... το μπουρδελάκι σου,

νόμιμα κατοχυρωμένο και ασφαλισμένο.... γιατί σε περίπτωση λάθους.. πληρώνει με τόκο!

Κι έρχεσαι και πρέπει να αφαιρέσεις από τα μπογαλάκια σου - συναισθήματα.. αλήθειες .. αγάπες για να πας παρακάτω!

- Πληγές?  

- Μη φοβάσαι μικρέ... υπάρχει ο χρόνος.. επίσης η επιστήμη έχει αναπτυχθεί πολύ στης μέρες μας.. κάνει θαύματα... κάνει φάρμακα... κάνει υποκατάστατα...

Αρκεί βέβαια να μην έρχεσαι στον ύπνο μου... να μη ζω δύο ζωές το δίλημα .. δύο φορές την ανυπαρξία... να μη με προδόσει δύο φορές η Αριάδνη και δεν αφήσει καμία κλωστή στο λαβύρινθο...

Την πρώτη φορά το έφαγα και γύριζα χρόνια μέχρι να δω το φως τώρα δηλαδή τι θα γίνει.. στη γύρα θα ασπρίσω? 

Εσύ πάλι από ουσία πως πας? Ευτυχισμένη? Relationship... relationshit.. αστεία πράγματα.. άμα δεν μπορείς να πιστέψεις είσαι μόνιμα χαμένος και ζεις με τα δεύτερα.. δεύτερα όνειρα.. δεύτερες επιλογές.. δεύτεροι λαβύρινθοι σε μέγεθος πόλι πόκετ!

Χαμένος είναι εκείνος που δεν προσπάθησε... είναι όμως και ο αναξιοπρεπής... λέπτή η ισσοροπία! 

Ρώτα με να σου πω... ξέρω! 

Ίσως λοιπόν πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε όλα τα σημεία στίξης.. και το κόμα και την τελεία και τα δύο μαζί αν χρειαστεί... το γιατί μη με ρωτήσεις... εσύ το επέβαλες!

Σου λέω λοιπόν ότι τα λάθη είναι για να τα διορθώνουμε .. όχι για να τα επαναλαμβάνουμε.. δεν είναι που ο ήρωας θα πεθαίνει χωρίς χαρούμενο τέλος.. είναι που από το θάνατο του δεν θα κερδίσεις μετά παρά μόνο θάνατο...

Το υπόλοιπο το είχες και το έχασες... και άντε να πεις μετά στον Άγιο προσευχές και τάματα.. ε, δεν θα είναι δίκαιο να κάνει τον κουφό?

Ιερή είναι η προστασία όσων σου δίνονται... ιδιαίτερα αν είναι απόλυτα σαν το σώμα που φοράς ....

Ναι! Στο έργο της ζωής έρχεσαι μόνος και φεύγεις μόνος... ωραίο πράγμα όμως όσο περπατάς να διπλώνει ο ίσκιος...

Αλήθεια... δεν θα ήταν ωραία.. να μπορείς να γυρίσεις πίσω την ταινία? Άγιε... κάνε να γυρίσει πίσω η ταινία... μεταξύ μας.....

Στίγματα...

Άνοιξες την πόρτα... περπάτησα το καθιστικό... χαιρετισμός.

Όλα τα νέα τα πάντα τόσο γνώριμα μπροστά μας.

Εσύ ρωτάς, εγώ απαντώ.. τα ίδια πράγματα.

Στη ζωή κερδίζει αυτός που πιστεύει... 

Κάθισαμε.. δίπλα - δίπλα. Σε χώρεσα στη μισή μου αγκαλιά και αναρωτήθηκα ακόμα μια φορά 

πως μπορείς και χωράς ολόκληρη εκεί μέσα. 

Κάτι άσχετα συζητούσαμε όταν ξαναφάνηκαν τα σημάδια... αυτά τα σημάδια της ψυχής.. αυτά 

τα ίδια σημάδια που δεν σβήνουν με αγωγές και θεραπείες.. αυτά που πια δεν είναι καν πληγές..

δεν έχουν σχήμα και προσδιορισμό... αλλά υπάρχουν.. και βγαίνουν μόνα στην τρεχάλα μέσα στο

κεφάλι σου και σε ταλαιπωρούν και σε αναγκάζουν..!

Για όλα φταίνε τα σημάδια... ή μήπως να πω τα στίγματα;

Είναι μεγάλη ιστορία να ξέρεις πότε πρέπει να φύγεις από μια επίσκεψη.

Πότε πρέπει να σταματήσεις μια παράσταση.. πότε πρέπει να ξυπνήσεις από ένα όνειρο.. ή από ένα εφιάλτη..!

Ξαπλώνω και νιώθω ότι πέφτω... πέφτω και τραντάζομαι στον ύπνο μου.. και ξυπνώ.. λίγο ιδρωμένος, λίγο τρομαγμένος... κοιτάζω δίπλα.. κοιμάσαι! Αν σηκωθώ θα σε ξυπνήσω. Θα με ρωτήσεις τι έγινε και δεν θα ξέρω να 

σου πω τί..πο..τα..

Λίγο νερό θέλω μόνο.. να ξεπλύνω το στεγνό μου το στόμα.. και θα γυρίσω από την άλλη μεριά.. Έτσι μέχρι σήμερα..!

Όμως για κάθε δρόμο υπάρχει και ένας χάρτης και για κάθε κόμπο υπάρχει και ένα μαχαίρι..

και τα στίγματα μπαίνουν πάνω στους χάρτες και φτιάχνουν προορισμούς, ζωές ολόκληρες και ιστορίες..!

Θα φύγω τώρα..! Νιώθω πως σε αυτό το ταξίδι μεγάλωσα λίγο ακόμα και έμαθα κάτι από το τίποτα της γνώσης.

Μόνο για ένα λυπάμαι τώρα που κλείνω την πόρτα...για ένα που κατάλαβα...

Η αγάπη σε ένα χάρτη με στίγματα ούτε να σβήσει ούτε να σκίσει μπορεί.. μόνο να καμουφλάρει...

Γιώργος Σαμπάνης

Προσοχή Ο Σκύλος Δαγκώνει

Η πινακίδα έγραφε: προσοχή ο σκύλος δαγκώνει! 

Ο κήπος δεν φαινόταν απο πουθενά, τα τείχη φυλούν χρόνια τώρα την απαράμιλη ομορφιά του.

Πολλών λογιών λουλούδια και δέντρα με σπάνιους καρπούς και αρώματα γεμίζουν μια μεγάλη έκταση που την είδε μόνο ο ουρανός και η γή, ο ήλιος και η σελήνη, η βροχή, το χιόνι και ο άνεμος και τη φυλάει ο σκύλος.

Ο σκύλος που αλυχτά αδέσποτος κι ατάιστος για μέρες, ο σκύλος που δεν ακούει σε όνομα και αφεντικό, που ζαρώνει στη βροχή μα μένει να βρέχεται εκεί μπροστά απο την πόρτα, αυτός που χρόνια τώρα βρίσκεται φυλακισμένος στο παράδεισο και το μόνο που θέλει είναι να μείνει εκεί που είναι αλλά με την πόρτα ανοιχτή. Τουλάχιστον έτσι νομίζει.

Πεινούσε ο καημένος ο σκύλος ( και είναι δυστυχισμένη η αλήθεια που λέει ότι ακόμα και στον παράδεισο υπάρχουν πεινασμένοι ) έκλαιγε και φώναζε μα ποιος να τον πλησιάσει. Κάποτε αγάπησε και άφησε να πάρουν από τον κήπο του μα τι τα θες, άδικος κόπος και η αγάπη, σου παίρνει σου δίνει αλλά δε σου ανοίγει την πόρτα.. Ο σκύλος δεν θέλει φίλους, ούτε εχθρούς...μόνο να βρει την πόρτα ανοιχτή...κι ας παραμείνει μέσα στον κήπο μέχρι να ψοφήσει.

Μια μέρα τον είδα. Στην αρχή μου κουνούσε την ουρά. Θέλεις να φας ρε σκύλε μου του είπα και του πέταξα ένα κομμάτι κρέας. Δεν πήγε να το πάρει. Κουνούσε την ουρά. Έβαλα το χέρι να τον χαϊδέψω. Μου το κατέβασε ο π**στης ο σκύλος και κόντεψα να το χάσω. Δεν έφυγα. Με κατεβασμένο το χέρι του άνοιξα την πόρτα... με ξέχασε και γύρισε πίσω στο κρέας. Του λέω: τώρα καλά; Σαν να τον άκουσα να μου λέει να φύγω... δεν έκλεισα την πόρτα κι απομακρύνθηκα. Μπορούσα να το σκοτώσω το σκύλο. Μπορούσα να δω και τον κήπο.. στο κάτω κάτω ένα χέρι πήγα να χάσω... αλλά όχι. Ας κρατήσει τα δικά του κι ας πάρει κι απ' τα δικά μου σκέφτηκα. Κάποτε θα παίρνω από τον κήπο και θα χαϊδεύω το σκύλο, κάποτε θα έχω έναν καλό φίλο και το χέρι θα γίνει καλά.

Ξανάπήγα. Δεν χάρηκε που με είδε. Η πόρτα ανοιχτή. Ο σκύλος δεν ένιωθε όμως καλύτερα. Κάτι τον έτρωγε. Τώρα ήταν σίγουρος ότι δε θα έβγαινε ποτέ. Του είπα: σκύλε εγώ θα μπώ στον κήπο και μισή ντροπή δική μου μισή δική σου. Μου επιτέθηκε - τον χτύπησα.Πήγα να του πάρω τον κήπο του επειδή του άνοιξα μια πόρτα και του έριξα ένα κομμάτι κρέας. Ήμουν πιο δυνατός και ο σκύλος έφυγε.Πιο μόνος, πιο σκυφτός, πιο θηρίο. Κι εγώ έφαγα στον κήπο και μύρισα τα λουλούδια και ξάπλωσα πάνω στα δέντρα και είδα αυτό που μόνο η γη και ο ήλιος είχανε δεί και τώρα είμαι εγώ ο σκύλος που δεν μπορεί να φύγει γιατί αν φύγω πως θα γυρίσω πίσω. Ποιος π**στης θα μπεί να μου πάρει αυτό που είναι δικό μου - όπως το χέρι μου; Δε με ένοιαζε για το σκύλο, για τον κήπο με ένοιαζε αλλά με το σκύλο μοιάζω γιατί και εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να φύγω από τον κήπο. Το μόνο που με κάνει χειρότερο είναι που έψαχνα μια δικαιολογία για να παραδεχθώ τη φύση μου....

Γιώργος Σαμπάνης